หน้าแรก > diary, Essay > Old post:ไม่นิ่งไม่เห็นจริงๆนะเนี่ย

Old post:ไม่นิ่งไม่เห็นจริงๆนะเนี่ย

ก้มหน้าก้มตาทำงานไปอีกวัน

แต่วันนี้ทดลอง ตั้งใจทำงานโดยไม่วอกแวก ไม่ดูเวบ เมเนเจอร์ ไม่ขี้นmsn ไม่เล่นเกมส์ช่วงเที่ยง อืมมม….

ผล: รู้สึกดีกับตัวเองขี้นเยอะ หลายๆอย่างรอบๆ ตัวก็เปลียนไป ออกจากที่ทำงานอย่างมั่นใจ ว่าเราทำให้เค้าเต็มที่แล้วนะ มีความสุขเล็กๆ

เลิกงานวันนี้ เข้ายิมไปออกกำลังกาย ชมกว่าๆ เหนื่อยโครต แต่รู้สึกดีขึ้น รู้สึกไม่ขี้โรคเหมือนครึ่งปีก่อน กลับมาต้มม่าม่ากิน แล้วก็พักผ่อน

ช่วงกลางวันคุยกะป๊า ซะนานเลย

ป๊าสอนเรื่อง focus และ determination and faith และความชัดเจนของการดำเนินชีวิต

(ก็ควรจะนานอยู่มั้งดูหัวข้อแต่ละอันสิ -_-”)

ป๊าว่าเวลาที่เราไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหนหรือลังเลในการตัดสินใจนั้น เป็นเพราะเราไม่ได้ตัดสินใจมาจากข้างในตัวเรา ข้างในใจเรา แต่เรากำลังวอกแวก มองหา สัญญาณ อะไรซักอย่างจากภายนอก ที่จะช่วยเราตัดสินใจ แต่ยิ่งค้นหา ยิ่งมองไม่เห็น

นิ่งแล้วความชัดเจนจะตามมา บวกกับแรงอธิฐานและความตั้งใจอันแน่วแน่ว่า – “จะค้นหาตัวเองให้เจอ”

ฟังดูแล้วยากเนอะ เพราะลองมาย้อนกลับไป กับทุกๆวันที่ผ่านมา แล้วก็ผ่านไป คนร้อยพันที่เจอ ประตูแห่งโอกาสหลายหมื่นที่พบ เลี้ยวทุกเลี้ยว โค้งทุกโค้ง

คิดๆดูแล้วพวกเราอยู่ในยุค opportunistic era ซึ่ง

อยากมี มี

อยากกิน อิ่ม

อยากทำ ได้

อยากไป ถึง

อยากดู ก็มา

แต่เรา จะรู้ไหมนะว่าอะไรที่มันดี และเหมาะกับตัวเรา และที่สำคัญจะรู้ได้ยังไง

บางที่สิ่งที่ดีต่อเราก็อยู่ใกล้ๆ แต่เราไปมองโน้น ปลายฟ้าโน่น ก็เลยไม่เห็น แล้วมันก็ผ่านไปตามกาลเวลา จนวันหนึ่งมึ้ง(รู้ตัว)ขึ้นได้ ก็ได้แต่คราง เอ้อออ~ (ใส่สำเนียงคนเมืองเจียงใหม่)

ใครเคยเป็นบ้างครับ — พรึ่ึบ!!

ไม่นิ่งไม่เห็นจริงๆนะเนี่ย เพราะในความเป็นจริง ป๊าว่าสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเรา คือความเป็นธรรมชาติ ซึ่งของแต่ละคนแตกต่างกันไป

แต่ป๊าคงไม่ได้หมายความว่า ‘สบายๆ ปล่อยตัวไปเรื่อยๆ ตามสายลมแสงแดดแและธรรมชาติ’  เพราะถ้าทำตัวอย่างนั้นทุกวันก็็คงเสียชาติเกิดแหงๆ (โหแรงไปหรึอเปล่า -_-”)

เพราะธรรมชาติของคนเราินั้นผมว่ามันรวมไปถึงความสามารถที่เรายังค้นไม่พบในตัวเราเอง (potential) ซึ่งจะมันจะออกมาก็ต่อเมื่อชีวิตได้รับการขัดเกลาโดยคุณธรรม ความพยายาม และเมื่อเราได้ใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่า เพื่อตนเองและผู้อื่น

แปลกดีนะ เพราะ ผมก็เคยนึกว่าถ้าจะพบตัวเองเราต้องใช้เวลากับตัวเองให้เยอะๆ มีเวลาส่วนตัวเยอะๆ แต่ผลที่ได้มันกลับตาลบัตรเสียนี่!

แต่มองในแง่นี้มันก็ตื่นเต้นดีนะถ้าลองนึกดูว่าในชีวิตของเรามันมี potential

หมวดหมู่:diary, Essay ป้ายกำกับ:,
  1. ยังไม่มีความเห็น
  1. No trackbacks yet.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: