หน้าแรก > Essay > Old post: Starbuck – uniformity over rationality

Old post: Starbuck – uniformity over rationality

พฤศจิกายน 22, 2010 ใส่ความเห็น Go to comments

Starbuck – uniformity over rationality

จั่วหัวข้อนี้ที้งไว้นาน พอสมควร กว่าจะกลับมาเขียนอีกทีก็อืดซะแล้ว ความคิดความเห็นตอนที่ตั้งก็หายไปแล้ว เอาเป็นว่าขึ้นดื้อๆ อย่างนี้ละกัน:

คนเราไม่ค่อยชอบ surprise….

หลายคนอาจจะเถียงว่าไม่นะ…. ชั้นชอบผจญูภัย ผมชอบไปที่ไหนแปลกๆ หนูชอบการเปลี่ยนแปลง ชอบเห็นสิ่งใหม่ๆ ชอบลองค่ะ!

ผมว่าก็จริงในระดับหนึ่งนะ  แต่ก็เฉพาะในเรื่องที่เรา ‘พร้อม’ ที่จะเสี่ยงใช่ไหมครับ หรือเรื่องที่เราเตรียมใจสมัครเข้าไปเสี่ยงเอง

แต่ในทั่วๆ ไปแล้วคน ก็เหมือนสิ่งมีชีวิตอีกหลายๆอย่างในโลกนี้ ที่ไม่ชอบความเปลี่ยนแปลงซักเท่าไร

นี้คือจุดขายหลักของ Starbuck

กาแฟในแก้วสีขาว โลโก้สีเขียวดำ ถูกกระดกทุกๆ วินาทีทั่วโลก นับว่าไม่เลวเลยสำหรับร้านกาแฟที่ในปีนี้ เปิดขายกว่า 11000 โลเคชั่นใน 37ประเทศ

ถือว่าใหญ่คับตลาดพอสมควร

แต่คุณภาพคับแก้วหรือเปล่า?

ส่วนตัวแล้วผมไม่ใช่คอกาแฟ เลยออกความเห็นได้ไม่เต็มปาก

แต่ช๊อคโกแล๊ตร้อนของเค้า  บางครั้งรสชาดแย่กว่าโก้โก้ผง ละลายน้ำร้อนอีก

แล้วไปกันทำไม ?

ถ้าเปรียบคนติดคาเฟอีนเหมือนขี้ยา (เกินไปไหม!?) เวลาขี้ยาเสี้ยนขึ้นมา ขี้ยาก็คงไม่ลำบากลำบนถ่อไปหาแหล่งยาที่มันไกลๆหรอก  ก็คงแวะเข้าหลืบที่รู้ๆ กันว่าหาของได้ คือขอเข้าที่ทำเลดีว่างั้น และขี้ยานั้นก็คงไม่แปลืองความเสี่ยงให้เสียอารมณ์ ว่าเงินที่แลกไปจะได้ยาคุณภาพไหนกลับมา  ไอ้ดีมันก็ดีอะนะ แต่ถ้าร้ายมันก็เสีย เสียเงินไม่เท่าไหน เซ็งอารมณ์นี่สิ…..priceless  เพราะฉนั้น ต่อให้ความคุ้มต่ำ (คุณภาพ หาร ราคา) แต่ความเสี่ยงน้อย ก็ โอนะ!

ดังนี้ดังนั้นตาม logic ของขี้ยาแล้ว ขอให้ทำเลดี ความเสี่ยงทางอารมณ์ต่ำ  ผ่าน!

และอีกเหตุผลหนึ่งที่ผมยืนยันได้คือ คนไป Starbuck ไม่ได้ไปกินกาแฟ น่าจะไปเพราะเจอเพื่อน แวะพักหลังช๊อป อ่านหนังสือ

ฟันธงได้เลยว่า คอกาแฟหรือเครื่องดื่มร้อนตัวจริงไม่ไป Starbuck เพื่อกินกาแฟแก้วโปรด แน่แน่! (แต่สำหรับ คาเฟอีน junkie…ไม่เเน่)

อ่านมาจนถึงตรงนี้ อาจจะคิดว่าผมไปแค้นอะไรกับ Starbuck หนักหนา หรือว่าเคยไปจีบสาวเสริฟแต่ไม่ติด!

ยืนยันว่าไม่ใช่ทั้งสองข้อ

แค่ไม่ชอบที่ระบบทุนนิยม กลืน ความดั้งเดิมและความหลากหลาย

มันเหมือนกับการปฏิวัติการเกษตรที่ทำให้ความหลากหลายในพันธุ์กรรมของพืชน้อยลง

เสน่ห์ของการดื่มกาเเฟ (หรือเครื่องดื่มอื่นๆ ก็ตาม)ผมว่ามันไม่ใช่แค่ที่ตัวน้ำร้อนๆ ที่ผ่านคอของเราไป –  บรรยากาศในร้าน อัทยาศัยของคนให้บริการ เครื่องเคียง อุปกรณ์ วิว มันเป็น total experience ของการพัก นั่งห้อยจิบกาเเฟ มองดูผู้คนที่เดินผ่าน ดังสายน้ำที่ไหลเวียนผ่านไป ก่อนที่เราจะวางกาแฟแก้วนั้นแล้ว เดินออกจากร้าน เข้าไปเวียนว่ายเป็นส่วนหนึ่งของสังคมความเร็วสูงต่อไป

คงไม่ต้องถึงขนาดทำสถิติกันละมั่งว่า Starbuck ทำให้ร้านคาเฟ่ ที่ซ่อนตัวอยู่ตามซอกถนนปิดตัวไปกี่ร้าน

ไม่เฉพาะร้านกาแฟหรอกครับ ร้านโช่วห่วย (ร้านค้าปลีก) ก็โดนร้านใหญ่ๆมาเบียดบี้ ขยี้หยีบพอๆกัน

พูดไปก็มองไม่ออก เหมือนกันว่าร้านเล็กๆ เหล่านี้ จะอยู่รอดไปได้สักกี่น้ำ(ร้อน) เพราะจะมัวเผิ่งแค่คนหมู่น้อย เป็นเเนวธุรกิจบนความสงสาร (sympathy economic) ก็คงอยู่ได้ไม่นานเหมือนกัน …….ใครพอจะมีทางออกไหมครับ?

เขียนเเล้ว ผมก็ต้องไปละครับ มีนัดไปเอาcd คอมจากเพื่อนที่ Starbuck ตอน6โมงครับ!!

พีระพันธ์

ข้อมูลเพิ่มเติม

http://blogs.guardian.co.uk/culturevulture/archives/2006/04/25/bucked_up.html#more

หมวดหมู่:Essay ป้ายกำกับ:
  1. ยังไม่มีความเห็น
  1. No trackbacks yet.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: