หน้าแรก > Essay > แวนโก๊ะ

แวนโก๊ะ

มิถุนายน 8, 2008 ใส่ความเห็น Go to comments

วันก่อนแวะไป National Gallery นัดเพื่อนไว้ แต่มาถึงก่อนเวลา…ติดต่อก็ไม่ได้ สงสัยว่ามุึด’หลอด’อยู่
มีเวลา ครึ่งชั่วโมง เลยมาเดินดูรูป ครั้งสุดท้ายทีได้มาก็หลายปีมาแล้ว

ศิลปะจรรโลงใจ – แต่วันนี้เวลาน้อยเลยได้ดูแค่สองรูป

รูปเเรก The Sun Flower – สีเหลืองเป็นสีของมิตรภาพ เเวนโก๊ะเขียนรูปนี้เพื่อเเขวนไว้ในห้องนอนรับเเขก เพื่อต้อนรับโกแกงเพื่อนรัก รูปดูสดใสแต่มีความหมายมากมาย วังวนของชีวิต การอุทิศตน ความสัตย์ซื่อและความเสื่อม

สดใส แต่เเฝงไปด้วยความเศร้า เหงา
เฝ้ารอแต่ก็หวั่นไหว

หลังจากวาดรูปนี้ไม่นานสภาพจิตใจของเเวนโก๊ะก็ดิ่งลง ทะเลาะกับโกแกง โรคประสาทกำเริบ เค้าตัดหูตัีวเอง ผลกระทบเป็นลูกโซ่
เเวนโก๊ะจบชีวิตของตัวเอง อายุ 37ปี

รูปที่สอง ปู
เส้นวาด มันทำให้ผมคิด
ใหญ่-เล็ก ละเอียด-หยาบ หนัก-เบา เข้ม-อ่อน
ความงามมันเกิดจากความต่าง
ความต่างที่ผสมกันอย่างกลมกลืน

การใช้ชีวิต ก็คงคล้ายกัน…
ตรืออด…ตรืออด…”ครับ มาเเล้วเหรอ รอตรงนั้นเเหละ เดี๋ยวไปเจอ”

หมวดหมู่:Essay ป้ายกำกับ:
  1. ยังไม่มีความเห็น
  1. No trackbacks yet.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: