Vienna – 5th Dec 2009

Life is like a movie. Full of drama, emotions, high, low, changes, excitement and boredom but that there are only 1 person who got to see a life right from the beginning and right till the end. This, I think is a real disadvantage as any forms of frank discussion about the whole movie is impossible. Someone else might get to see part of the movie, but they only see part of the movie .  They can draw some forms of judgemental decision about the movie but it is only for that small part that they got to see. It is unfair but that life.

My life in Vienna began a month ago. Since then thing got settle down slowly, I’m learning about the city slowly and nervously like getting to know a new girl I like.  Learning what her value are so I wont upset her, how she function so I won’t get lost, and sorting out all the practical stuffs like how our finance would work, how to contact each other, list goes on and growing.  I am grateful for that she throw me out of complacency into the learning zone.  I must admit though that I missed Bristol my old love very much…the suspension (Bridge) and the balloon (festival).. oh.. but how life got to move on..

If God’s rest on Sunday, I do on Saturday (for this week, anyway).   It had been busy week, tiresome.  Day after day of..social life (hard life really).  Started from Tue – Pub Quiz, Wed – Basketball and friend’s birthday party, Thurs was a tasty Euro Dinner where students around Euro share the most common and popular food in their country while I represent Thailand with Fortune cookies and Egg rolls from Chinese supermarket (a real let down, sorry) and Friday – Buddhism meeting.  Which very well brought me to Sat. the day when I woke up and got sore throat.  It’s wonderful how your body warn you overworked it, it doesn’t strike out of sudden like Thai Rail Union, it just give you a little pinch up your side.

So I rest I did today.  After food shopping and lunch cooking – I decided that I need a fresh air before the sunset so set my foot out the door at 3pm toward a close-by U-bahn stop – Kardinal-Nagl-Platz. Picture speak a thousand words so here is my nine thousand:

British import!

best ride in the world – Thai’s Father day (5th Dec)

trace of post war building

unusal murel

Murel’s location

seeking problem

sizing up

Tomorrow bike girls

กินข้าวคนเดียว

วันนี้นั่งรถไฟมาทำงานในเมืองหลวง กว่าจะถึงก็สองทุ่มกว่า
เเวะเข้าไปนั่งร้านจีนที่คุ้นเคย
สั่งไอ้เเบบเดิมๆมากิน

ระหว่างรอ สายตาก็สอดส่องไปโต๊ะโน้นโต๊ะนี่
นั่นก็ชาติเดียวกะเรา
นี่ก็ใช่

ได้ยินเสียงภาษาที่คุ้นเคย แต่ไม่ได้เข้าไปร่วมคุยนี่มันทำให้เพิ่มความเหงาขึ้นยังไงไม่รู้
นึกถึงน้องที่เคยมาเรียนที่เมืองเดียวกัน ตกใจเสียงดังเมื่อรู้ว่าผมกินข้าวคนเดียวบ่อยๆ
จริงๆ ก็ไม่อยากจะกินคนเดียวหรอก ยิ่งมีคนเคยบอกว่ากินข้าวคนเดียวบ่อยๆมันไม่ดีต่อสุขภาพจิต

ใครไม่กลัวเป็นบ้าบ้าง?

กินหลายคนมันได้เเย่ง ได้คุย ได้โซโช่วไหล และมีผลพลอยได้คือได้กินกับหลายอย่าง ดีต่อโภชนาการ อาหารห้าหมู่ครบถ้วน แต่การงานในช่วงโมงนี้ สังคมชีวิตเดินทางอย่างงี้ คงมีอยู่หลายคนในคืนนี้ที่ต้องกินข้าวคนเดียว

ต้องกินกับอย่างเดียว…

โต๊ะข้างๆมากับเพื่อนสองสามคนคุยสนุกเฮฮา
สั่งอาหารหลากหลายอย่าง
เซ็ง..
เเม่งไม่เกรงใจกันบ้างเล้ย

อยากจะโทรหาใครซักคน ไม่อยากจะนั่งเงียบคนเดียว มันดูเศร้าพิกล
แต่ตัดสินใจไม่โทร.. โทรศัพท์ไปด้วยกินข้าวไปด้วยมันคงไม่งาม คนคุยด้วยคงนึกว่างัวเคี้ยวเอื้องนั่งอยู่ใกล้ๆ จั้บๆๆ

หยิบหนังสือที่อ่านค้างไว้ในกระเป๋าขึ้นมา ดูมีภูมิกว่าเยอะ..
เเรกๆ ก็ไม่มีสมาธิหรอก พลิกไปมา ให้ดูว่า มาคนเดียวแต่แต่ไม่เหงานะเฟ้ย
ซักพักเริ่มอิน ดิ่งลึก ตาวิ่งตามตัวหนังสือสีดำบนหน้ากระดาษขาวนวล

อาหารมาเเล้ว

ปล่อยให้มันเย็นซักพักละกัน จะได้ไม่ลวกปาก
ข้าวราดหน้าทะเล กับซุปเปรี้ยว หอมฉุยๆ ตั้งรอ
แม่หรือเปล่าน้าที่เคยดุ – อ่านหนังสือไปด้วยกินข้าวไปด้วยได้ยังไง?

มันก็ยากจริงๆ มือหนึ่งกางหนังสือออก อีกมือจ้วงข้าวใส่ปาก
เป็นการกินข้าวที่ทุลักทุเลดี หนังสือไม่เปื้อนก็เก่งเอาการ

…อิ่มแล้ว

ขอบิลครับ

กลัยไปนอนอ่านหนังสือดีกว่า

…