สองฝั่งทางช้างเผือก ตอนสอง

ตะวันเริ่มโพล่พ้นขอบฟ้าแล้ว
แสงแดดสีทองตอนฟ้าสางส่องประกายสะท้อนกับหยาดฝนที่ปลายหญ้าเป็นเงาระยับ
ไอน้ำค้างระเหยขึ้นเมื่อต้องกับความร้อนเป็นม่านหมอกบังตาสร้างมิติน่าดูยิ่งนัก

นกกระจิ๊บสี่-ห้าตัวบินไปมาส่งเสียงเจี้ยวจ้าวไม่เกรงใจใคร
บางตัวก็หยอกล้อเล่นกัน บางตัวก็จ้องมองหาแมลงและหนอนอ้วนที่ออกมานอนตากน้ำค้างเพลินจนลืมกลับรูมาเป็นอาหารเช้าแก้หนาว

สายน้ำในลำธารใกล้ๆ ระรินระรวยช้าๆ แต่สม่ำเสมอ
ปลาซิวฝูงใหญ่ว่ายเวียนวนอยู่ใต้เงาต้นหลิวที่โบกสะบัดไปตามจังหวะลมยามเช้า

เอ๊ะ! เงาตะคุ่มๆอยู่ตรงโคนต้นหลิวนั่นอะไร?
จะว่าเป็นหมาจิ้งจอกน้อยมาแอบรอขย้ำนกแสนซนก็ไม่น่าใช่ เพราะเสียงโอดโอยคราง ละม้ายคล้ายมนุษย์ซะมากกว่า

มองเข้าไปใกล้ๆ ก็ใช่ใครอื่น
เจ้าชายคิโฮโบชินั่นเอง แต่ทำไมถึงมานอนอยู่ที่นี้ละ?
เสี้อสีฟ้าอ่อนตัวเก่งก็เปลื้อนทั้งคราบโคลนและ …เลือด?

โอยย….สว่างจัง  ลืมตาไม่ขึ่นเลย

อืออ..เมื่อยไปหมด… นี่ที่ไหน?

..เจ็บหัวจัง…… เฮ้ยนี่เลือดนิ? โดนอะไร…?

….เมื่อคืน??  สิ่งสุดท้ายที่พอจะจำได้ ….รสชาเขียวข้นกับโมจินุ่ม ……เรานั่งคุยกับเจ้าหญิงอยู่…? แล้วเกิดอะไรขึ้น?  จำไม่ได้….

แล้วเจ้าหญิงละ?? อยู่ไหน…..? หรือว่า….?

….เค้าไม่น่าจะทำเรา…เพื่ออะไร?

ไม่น่านะ….แต่ทำไมละ?………ทำไม?

เฮ้อปวดหัวไปใหญ่….

มือซ้ายก่ายหน้าผาก ป้องตาจากแสงอาทิตย์ที่ส่องผ่านต้นหลิว ลมเย็นพัดหวิว..หวิว…

เฮ้อ…….

….

สามพิษ…..โลภที่ไม่เคยพอ โกรธที่ไม่เป็นดังใจ และเขลาเบาปัญญา

ยังไม่ได้เล่าให้เค้าฟังเลย…..

โลภที่ไม่เคยพอ โกรธที่ไม่เป็นดังใจ และเขลาเบาปัญญา……

โลภที่ไม่เคยพอ โกรธที่ไม่เป็นดังใจ และเขลาเบาปัญญา……

โลภที่ไม่เคยพอ….

….โลกใบนี้พอเพียงสำหรับทุกคน แต่ไม่พอเพียงสำหรับความโลภของคน

โกรธที่ไม่เป็นดังใจ…

…..เขลาเบาปัญญา

อย่างเรานี่เขลาเบาปัญญาหรือเปล่านะถึงได้มานอนหัวแตกอยู่อย่างนี้….

…….อือ……ปวดหัวจัง….แล้วฝูงแกะที่เรามัดไว้ที่ขอบกลุ่มดาวทะเลเป็นยังไงบ้างนะ…..

…ลุก.. ลุก… นอนอยุ่อย่างนี้ไม่ได้แล้ว   แผลที่หัว.. แตกเยอะหรือเปล่านะ?

อึ้บ……

เจ้าชายค่อยๆ พยุงตัวขึ้น เดินเหยาะแหยะไปช้าๆ จนลับตาไปที่ขอบเนินภูเขาเขียว ใบหญ้าพริ้วตามสายลมย้อนยามเที่ยงวัน

…………………จบตอนสอง