เพลงกับความทรงจำ

วันนี้ได้ยินเพลงๆหนึ่งซึ่งครั้งแรกที่ได้ยินเพลงนี้นั้นนะ นานมาแล้ว

เพื่อนคนหนื่งซึ่งเล่นกีตาร์ได้ เธอชอบเพลงนี้มาก ร้องและเล่นให้ฟัง

ซึ่งก็เป็นครั้งแรกที่มีผู้หญิง ร้องเพลงให้ฟัง ถึงจะเป็นเพื่อนกัน แต่จำได้ลางๆว่ามันรู้สึกจั๊กจี้ยังไงไม่รู้

ผ่านไปนานไม่ได้เจอเพื่อนคนนี้เลย เพลงนั้นก็เลือนลางไป

จนมาวันนี้ได้ยินเพลงนี้อีก ความรู้สึกจั๊กจี้ก็กลับมากับเพลงนั้น

เลยเป็นข้อสังเกตุว่าสมองมันมักจะพ้องความรู้สึกและสัมผัส (หู ตา จมูก ลิ้น ผิว)ของเรารวมเข้าอยู่ ก่อนจะเก็บเป็นความทรงจำ เป็นรอยหยักบนก้อนเยลลี่สีเทาๆ  และไอ้สัมผัสนี้มันเหมือนเป็นสวิต คลิกปุ๊บไอ้ความรู้สึกเก่าๆ ที่ติดกับสัมผัสนั้นมันก็โผพลุ่งออกมา โอ้สมองเรามันช่างมหัศจรรย์!  เหมือนจะจำได้ว่าเคยอ่านบทความเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในหนังสือโลกจิตของแทนไทหรือเปล่านา?

หวังว่าเพื่อนคนนั้นจะสบายดีเน้อ

ของแถม after 25 years