เมื่อวานรุ่นน้องที่มหาลัยเเวะมาขอให้ตรวจเรียงความ

ทีเเรกก็ว่าจะช่วยสัก สองสาม ชม

เอาจริงเข้าปาไป เกือบ 6

ที่นานก็คงเพราะนั่งคุยกันนอกเรื่องไปด้วย

น้องเล่าเรื่องเเฟนเก่าให้ฟัง

เลิกกันไม่ดี คบๆกันอยู่แฟนออฟไซด์ ลักไก่ ไปสกอร์ตทีมอื่น

มันรับไม่ได้…ก็เลยเลิกกัน

ฟังความเเรกผู้ชายผิดเต็มๆ แต่….. ทางพุทธที่ผมศึกษาอยู่ เค้าว่า..

ตัวตนคือสิ่งแวดล้อม

เวลาที่มีสิ่งไม่ดีเกิดขึ้น เรามักจะไวในการโทษคนอื่น

มึงอะผิด มึง มึง มึง

… คิดในใจงี้ ก็เลยถามสวนไป ตัวตนเป็นสิ่งเเวดล้อมนะน้อง เรามีส่วนที่ทำให้เค้าทำงี้ป่าว?

ตาเขียวปั้ต – พี่หมายความว่าน้องทำให้เเฟนไปกับหญิงอื่นเหรอ? – โอเคกูไม่ถามละ

——–

ความสอง

จริงๆแล้ว คิดๆดูที่เค้าเล่าให้เราฟังก็แค่ความข้างเดียว

ก็คงเหมือนเวลารถชนกัน ถามแต่ละฝ่ายก็ได้เรื่องราวของเหตุการ์ณเดียวกันที่ไม่เหมือนกันเลย เหมือนกันอย่างเดียวคือ

“มันผิด.. มันชนผม”

คุยเรื่องนี้มันทำให้เราคิดถึงเรื่องเก่าของตัวเอง

อดคิดไม่ได้… เออ แล้วกูละ สิ่งเเวดล้อมที่ผ่านมา มันแสดงให้เห็นว่าตัวตนเราเป็นยังไง เข้าข้างตัวเองหรือเปล่า?

คิดไป…. ทั้งๆที่เรื่องมันก็ผ่านไปเเล้ว ทำอะไรไม่ได้แล้ว..

คงเป็นเพราะสันดานเรามันคือคนไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองมั้ง ถึงต้องมาประเมิณตัวเองอย่างนี้บ่อยๆ

เสมอเลย – ที่กูทำไป..ถูกหรือเปล่า?

ทั้งที่จริงๆแล้ว ถูกหรือผิด อาจจะไม่ใช่สาระที่ต้องมาคิด

สำคัญน่าจะที่ว่า – เอาไงต่อ.. จากตรงนี้.. มึงจะทำไงต่อ..?

รู้นะ แต่อดคิดไม่ได้ทุกที

ทั้งๆที่รู้ว่า ทุกอย่างเริ่มจากตรงนี้เป็นต้นไป

ชอบกลับไปติดลบประจำ

เป็นโพสแรกที่ไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่เลยว่ะ