วันนี้สะดุ้งตื่นมาตอนตีห้ากว่า นอนพลิกไปพลิกมา จนรู้สึกได้ว่าคงนอนไม่หลับแน่ๆ ก็เลยลุกออกไปหาอะไรกิน
มาร์คเด็กฝรั่งเศษห้องข้างๆ ก็ตื่นแล้วเหมือนกัน นั่งกินขนมปังปาดnuttellaของโปรดอยู่  สะลืมสะลือเดินไปขว้าชาม กะcereal เออนมที่ซื้อมาเมื่ออาทิตย์ก่อนยังไม่บูดแฮะทั้งๆที่เลยวันหมดอายุมาสองวันละ เสี่ยงละกัน

เดินกลับมาที่ห้องมองออกไปนอกหน้าต่าง  วิวที่เห็นชินตาวันนี้แทบจะไม่เห็นอะไรนอกจากหมอกสีขาวๆ  หมอกลงหนามาก(นั่งพิมพ์ไปมันก็หนาขึ้นเรื่อยๆ)  หมอกลงอย่างนี้อากาศจะเริ่มหนาวหรือเปล่า?  ช่วงที่ผ่านมาก็หนาวเอาเรื่องอยู่ แต่พอบอกคนที่นี้ เค้าก็หัวเราะหึๆ ยิ้มแล้วก็ว่า เดี๋ยวมันมียิ่งกว่านี้อีก เตรียมตัวเตรียมหนาวให้ดี

แค่นี้ก็ละกันเดี๋ยวไปเข้าเเล็ปสาย

ฉันทะ คือความพอใจรักใคร่  ความใฝ่ใจรักในงานที่ตนมุ่งหมายจะทำ

วิริยะ คือความเพียรพยายาม ที่จะประกอบกิจการนั้นๆ ด้วยความเข้มเเข็งอดทน

จิตตะ คือความตั้งจิต จดจ่ออยู่กับการประกอบกิจการงานนั้นๆ ด้วยความสม่ำเสมอ

สิ่งที่สำคัญที่สุด วิมังสา คือความใคร่ครวญพิจารณา ไตร่ตรองอยู่กับการประกอบกิจการนั้นๆ ด้วยปัญญารอบคอบถี่ถ้วน

พล.อากาศโท มรกต ชาญสำรวจ
ประธานกรรมการ บริษัท คลีนฟูเอล เอ็นเนอร์ยี เอ็นเตอร์ไพร้ส์ จำกัด
ผู้คิดค้นนวัตกรรมรถไฟฟ้าพลังงานไฮโดรเจน หรือรถที่ใช้พลังงานแทนน้ำคันเเรกของประเทศไทย
source: BE Magazine

“The times when I feel most deeply that I have done something creative are the times when I have thrown myself wholeheartedly into a task and fought it through unstintingly to its conclusion.  At such times, I feel that I have won out in the struggle to enlarge myself.

It is a matter of sweat and tears.  The creative life, in short is achieved by a constant effort to improve one’s thoughts and actions, or perhaps we could say it is the dynamism involved in this effort.

You will pass through storms and heavy rains, and at times you may suffer defeat.  The essence of the creative life however is not to give up in the face of defeat, but to follow the rainbow that exists within your heart.  Indulgence and indolence are not creative.  Complaints and evasions are cowardly, and they corrupt life’s natural tendency toward creation.  The Person who gives up the fight for creativeness is headed ultimately for the hell that destroys all life.

You must not for one instant give up you effort to build yourself new lives.

Creativeness means to push open the heavy groaning doorway to life.  This is not an easy struggle.  Indeed, it maybe the most difficult task in the world.  For opening the door to your own life is in the end more difficult than opening the door to the mysteries of the universe

But to do so is to vindicate your existence as human beings.”

Daisaku Ikeda, President of Soka Gakkai International – Extract from speech 1974

เมื่อวานผมไปถอนฟันคุดซี่สุดท้ายมา
หลังจากทำใจอยู่สองสามวัน และก็พลัดไปหลายรอบมาก จนเมื่อวานหนีฤกษ์สะดวกไม่ได้แล้ว
ก่อนไปก็สวดมนต์อยู่เกือบชั่วโมง อุทิตส่วนกุศลให้มัน ขอบใจมันที่ได้ร่วมชีวิตด้วยกันมา แต่ขอลาจากกันแค่นี้
เหตุที่ต้องเอามันออกเพราะมันเริ่มผุ และมันเริ่มดันฟันข้างหน้าทำให้เกิดอาการปวดกรามทุกๆฤดูใบไม้ผลิ  ไม่รู้ทำไมเหมือนกันต้องปวดเป็นฤดู

ก่อนไปก็ตื่นเต้นเล็กๆอยู่เหมือนกัน ไม่ใช่ไม่เคยไปถอนฟันมาก่อน จะนับไปซี่นี้ก็ซี่ที่สี่แล้ว ก่อนหน้านี้ก็ฟันคุดสอง ซ้ายบนกะซ้ายล่าง  อีกอันเป็นฟันกรามที่รักษารากฟันไม่ถูกต้อง จนฟันมันตายและแตกคาที่!! เฮ้อคิดถึงมันแล้วปวดตับจริงๆ
ตื่นเต้นเพราะคราวที่แล้วฟันคุดล่างซ้ายรากมันบานมาก หมอคีบไม่ออกต้องผ่าเป็นชิ้นๆ ใช้เวลาถอนเกือบสองชม ทั้งๆที่สองซี่แรกที่ไปถอนนั้นใช้เวลาภายในหนึ่งชม.  หมอก็เหนื่อยผมก็เหนื่อย คิดดูนอนอ้าปากสามชั่วโมง กรามเเทบพัง!!  กลับมาถึงบ้านไข้ขึ้นไปอีกสามวัน เข็ดครับเข็ด

หลังจากครานั้นก็ตั้งใจว่าจะไม่ไปถอนฟันคุดอีก จนไอ้ซี่ล่างขวามันเริ่มก่อปัญหา เอาวะ! ถอนก็ถอน ไหนๆละก็เอาออกทั้งบนล่างเลยละกัน  เลยไปหาหมอเมื่อวานเย็น  นั่งอ่านคู่สร้างคู่สมบิ้วอารมณ์ได้ซักพัก หมอก็เรียกเข้าไป เอาฟิลม์x-ray ออกมาดู : แล้วก็ฉีดยาชา ปั๊ก

นอนคุยกะหมอเรื่องรองเท้าหนังรอยาชาออกฤทธ์  ‘เกือกทิมเบอร์เเลนด์นี้มันดีเนอะ หมอซื้อมาใช้จ้าดเมิน เกือบ8ปี๋ละยังใจ้ได้อยู่’ บลาๆๆ
ไม่ใช่หมอน่าเบื่อนะแต่ผมจำไม่ได้ต่างหาก ว่าคุยอะไรกัน อารมณ์มันตื่นเต้น แปรปวนนะครับ

พอเริ่มชาหมอก็ให้นอนลง อ้าปาก เอาคานงัดออกมา ทิ่มพรวด งัดๆดึงๆอยู่ซักพักก็ยังไม่ออก  คว้าเอาคีมมาช่วย ‘งึดๆๆ ปึดๆๆ’ (เวลาถอนฟันนี้เสียงงัดฟันมันทำให้เราโครตที่จะลุ้นเลย แม่งจะออกยังว้า ออกเหอะมึง กูลุ้นจนหลังแฉะแล้ว)  ยังไม่ออก หมอบ่นอะไรซักอย่างจำไม่ได้ งัดอีกรอบ ‘ปักๆๆ ปึดๆๆ’ ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากสวดมนต์ในใจและอธิฐาน มึงออกไปเหอะกูขอร้องง  ‘ปั๊ก….’

ผมจับฟันคุดซี่นั้นมาดู เลือดยังเปื้อนๆอยู่ ขนาดมันโครตจะใหญ่เลย ประมาณลูกมะยมขนาดย่อมๆได้ ผมประหลาดใจจนต้องถามหมอ “ฟันคนเรามันใหญ่เหมือนกันนะครับ”  หมอหันมามอง “อันนี้มันพิเศษ ใหญ่ด้วยรากบานด้วย” น้องพยาบาลเสริม “ใช่พี่ ดูสิตั้งได้เลยนะเนี่ย คิก คิก” หมอพูดต่อ “ดีที่รากมันบ่หัก บ่หยั่งอั้น ไห้แน่ๆ” อดขอบคุณพระในใจไม่ได้  พิตดูฟันซักพัก ผมก็นอนลง รอยกสอง  หมอมองผม งง งง “ยี้หยั่งบ่ลุกละ?” “อ่าวหมอบ่ถอนซี่บนเฮ้มอันก่าครับ?” “มีอะหยั่งตี้ไหนหั้น” แล้วหมอก็คว้าฟิลม์x-ray มาให้ดู ไม่มีอะไรซักอย่าง ผมรีบลุกพรวด จ่ายเงิน บอกลาหมอกลับบ้าน อย่างรวดเร็ว กลัวหมอเปลี่ยนใจ

กลับมาถึงก็สวดมนต์ขอบคุณพระ แล้วก็นั่งดีดกีตาร์ แม่กลับมาแล้ว เอาฟันให้แม่ดู คุยโฉงฉาง คิดไปในใจทำไมถอนงวดนี้มันไม่ค่อยเจ็บเลยนะ ซักพัก ยาชาหมดฤทธ์ครับ ปั๊กก ปวดโครตๆ มาลามมาปวดหัวด้วย ปวดข้างขวาข้างเดียว อย่างกับเฟร้งเกนสไตล์โดนหมุดปักหัว คุณนายพรศรี คุณแม่ผมก็วินิฉัยเลย “ถอนฟันนะมันเกี่ยวกับประสาท อาบน้ำแล้ว ไปนอนๆ” ใจอย่างจะเถึยงแต่เพราะปวดหัวเลยได้แต่พยักหน้า หงึกๆ  ซัดพาราไปสองเม็ดแล้วก็ไปนอน

นอนไปก็คิดไป ทำไมคนเราต้องมีฟันคุดวะ?  ทุกอย่างในโลกนี้ล้วนแต่มีหน้าที่ของมัน  ต้นไม้ผลิตอากาศ  พระอาทิตย์ให้แสงสว่าง
แล้วหน้าที่ของฟันคุดคืออะไร?

ถอนไปแล้วสามซี่ ปวดจังหนับ คิดจนหัว(แทบ)แตกก็ยังคิดไม่ออกว่าหน้าที่มันคืออะไร
มันมีประโยชน์อะไร??   จะว่ามันเป็นฟันสำรองขึ้นมาแทนฟันกรามที่อาจจะหัก  มันก็ขึ้นผิดตำแหน่ง อยู่ก็ลึกแปรงก็ยาก ทำให้เป็นที่สะสมซากอาหาร ผุ แถมดันเพื่อนข้างๆอีก
ใครรู้บ้างว่าหน้าที่มันคืออะไร นอกจากเเวะเวียนมาสร้างความเจ็บปวดให้เรา?

เอหรือมันจะเป็นคำด่าได้ เราจะเรียกคนที่เข้าข่ายคุณสมบัตินี้ว่าไอัฟันคุดดีไหม?
เอาคำนี้ไปด่านักการเมืองไทยน่าจะดีเนอะ ไอ้นักการเมืองฟันคุดเอ้ย!

คุณว่าเค้าจะเข้าใจผมไหมเนี่ย?

Check how much a website worth.. ever wonder?

หายไปนาน เลยเพราะคอมเจ๊ง เจ๊งหลังกดส่งบทความก่อนหน้านี้พอดี! (อะไรจะพอดีขนาดนั้น) ตอนนี้ก็ได้คอมสำรองของพี่กุ้งมาใช้ชั่วคราว
คอมพังไปครั้งนี้ สังเกตได้เลยว่า ช่วงที่ไม่มีคอมนะ เวลาว่างเพิ่มมากขี้น ยิ่งช่วงสองสามวันแรกๆ รู้สึกไม่มีอะไรทำในห้อง มันเงียบๆ ดูโหรงเหรงพิกล แต่ก็ไดทำอะไรที่ไม่ได้ทำมานาน เดินไปค้นหนังสือบนชั้น ดูรูปถ่ายเก่าๆ ได้อารมณ์ ไปอีกแบบ แต่ก็อดสะท้อนใจไม่ได้ว่า คอมกลายเป็นปัจจัยอย่างที่ 6 ของเราไปซะแล้ว

รู้สึกได้เลยว่าช่วงนี้หนังเกาหลีเข้ามาตีตลาดบ้านเราหนักขึ้นเรื่อยๆ และแต่ละเรื่องก็คุณภาพดีทั้งนั้น เล่นเอาอาม่าและอาเจ้ทั้งหลายที่ติด ละครจีนๆจากแถบไต้หวันและฮ่องกง ต้องเปลี่ยนมาดู หมวยเกาหลีผัดอาหารกันใหญ่ ความสำเร็จของวงการหนังเกาหลีช่วง สามสี่ปีที่ผ่านมานี้ต้องยกเครดิตให้กับ รัฐบาลของเค้าจริงๆ เพราะสนับสนุน ทั้งด้านการเงินและประชาสัมพันธ์ และต้องยอมรับว่าเค้ามองการไกลจริง เพราะเมื่อหนังจากเกาหลีเป็นที่ฮิตแล้ว อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ก็โตเป็นเงาตามตัว เห็นว่าถึงขนาดมีทัวร์จัดพิเศษไปตามจุดถ่ายและเดินตามรอยหนังเรื่องดังๆอย่าง Winter Sonata ได้พักใหญ่แล้ว

Sweet Sex and Love (2005)
หนังเรื่องนี้ถ้าเทียบกับแดจังกึมแล้ว เห็นก้นของพระเอกบ่อยพอๆกับเห็นแดจังกึมเงื้อตะหลิวพัดกับข้าวเลย – ถ้าเทียบความยาวของหนัง 60นาทีก็เป็นฉากอย่างว่าซะ 25กว่าๆ เกือบจะครึ่งเรื่อง (การันตีตามชื่อหนังจริงๆ) แต่หนังเรื่องนี้ไม่ได้ขายเนื้อหนังของคู่พระและนางอย่างเดียว ถึงเนื้อหาจะไม่ค่อยได้เรื่องก็เหอะ

ชินอาสาวเย็บผ้า กับ ดองคิหนุ่มพยาบาล เจอกันครั้งเเรกโดยบังเอิญ แต่แรงดึงดูดพาให้ทั้งสองคนร่วมเตียงกันอย่างเมาๆ ตั้งแต่คืนแรกของวันที่เจอกัน แต่เรื่องไม่จบแค่คืนนั้นเพราะทั้งสองคนเริ่มสานสัมพันธ์ต่อ จนชินอาย้ายเข้ามาอยู่กับดองคิในแฟลตของเค้า
แต่ยิ่งนานวันเค้าความสัมพันธ์ เริ่มระหองระแหง เพราะรากฐานของความสัมพันธ์ของเขาและเธอมันตั้งอยู่บนSex คุยกันไม่รู้เรื่องทะเลาะกันทีไร ก็จบลงที่เตียงทุกที แต่นานวันเข้าหน้าท้องของทั้งสองก็เริ่มจะคุยกันไม่รู้เรื่องตามไปด้วย จนชินอาย้ายอออกไป หลังจากนั้นดองคิก็ตามมาง้อ แต่เธอไม่ยอมซะแล้ว เรื่องก็จบท่ามกลางสายฝนกับความทรงจำหวานๆในอดีต

ต้องขอโทษด้วยที่สรุปเรื่องแบบหยาบๆ แต่เพราะจำได้เเค่นี้จริงๆ ก็หนังมันก็หายไปพร้อมๆกับฮาดไดร์ที่โดนลบไปแล้ว หนังเรื่องนี้ไม่ค่อยมีพล็อตเท่าไหร่ หรืออาจจะมีแต่ผมไม่ได้สังเกต

ถามว่าดูเรื่องนี้แล้วได้อะไร มันทำให้ผมสะท้อนใจได้เลยว่า ความสัมพันธ์ของคนสองคนเวลาคบกันนั้นนะ มันขึ้นอยู่กับว่าเค้าเริ่มคบกันเพราะอะไร ถ้าเพราะว่าหน้าท้องชนกัน ก็คงแน่ใจได้เลยว่าคบกันไม่นานแน่ เหมือนจะเป็นคอมมอนเซ๊นนะครับ แต่หลายๆครั้งที่เราเองก็พลาดกัน ถึงอาจจะไม่ถึงกับร่วมเตียงกันแต่ คุณรู้จักคนที่คบอยู่แค่ไหนละ รู้จักในสิ่งที่เค้าเป็นจริงๆ หรือแค่ตัวตนที่คุณจิตนาการว่าเค้าน่าจะเป็น ……คำถามนี้ยากเกินไปหรือเปล่า? อยากจะบอกว่าผมเองก็ไม่รู้มากกว่าใครเท่าไหร่หรอก เรื่องทั้งเรื่องนี้อาจจะสื่ออย่างนั้นก็ได้เพราะนอกจากเห็นเค้าร่วมเตียงกันแล้ว หนังก็ไม่ได้บอกกล่าว เกี่ยวกับเค้าและเธอซักเท่าไหร่

อีกอย่างคือ Is sex the mean to the end (love) or love is the mean to the end (sex)?
แต่จะว่าไปเรื่องนี้ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องความรักเท่าไหร่ เพราะตัวชินอาเอง ก็สารภาพกับเพื่อนว่า ไม่รู้ว่ารักดองคิหรือเปล่า แค่รู้ว่าไม่ได้ไม่ชอบ และนับว่าเป็นผู้หญิงที่กล้าและเปิดเผยในเรื่องนี้พอควรเลย จะบอกว่าเป็นผู้หญิงที่ liberate ผมว่าก็คงไม่ใช่คำที่ถูกซักเท่าไหร่นะ แต่ผมเซ็งนิดๆ เพราะดูเรื่องนี้แล้วรู้สึก ดองคิออกจะเห็นแก่เอาเกินไปจนอดคิดไม่ได้ – มันจะเอาอะไรกันนักกันหนา(ว่ะ)

แนะนำให้ดูไหม? ถ้าจะดูเพราะฉาก x อย่าเลย ไปดูหนัง x ดีกว่า
ถ้าจะดูเพราะหาสาระ ก็คงดูไม่รู้เรื่อง เพราะฉากนั้นเยอะเหลือเกิน
ถ้าจะดูกับแฟน ก็อย่าเลย เดี๋ยวเค้าเข้าใจผิดเปล่าๆ
สรุป ไม่ต้องดู เพราะผมเสียเวลา 80นาทีบวก 30นาทีกว่าเขียนให้คุณอ่านแล้ว
ผมเตือนแล้วนะครับ….

“That is the hardest thing of all. It is much harder to judge yourself than to judge others. If you succeed in judging yourself, it’s because you’re truly a wise man.”

“One sees clearly only with the heart. Anything essential is invisible to the eyes.”

วันนี้ได้ยินเพลงๆหนึ่งซึ่งครั้งแรกที่ได้ยินเพลงนี้นั้นนะ นานมาแล้ว

เพื่อนคนหนื่งซึ่งเล่นกีตาร์ได้ เธอชอบเพลงนี้มาก ร้องและเล่นให้ฟัง

ซึ่งก็เป็นครั้งแรกที่มีผู้หญิง ร้องเพลงให้ฟัง ถึงจะเป็นเพื่อนกัน แต่จำได้ลางๆว่ามันรู้สึกจั๊กจี้ยังไงไม่รู้

ผ่านไปนานไม่ได้เจอเพื่อนคนนี้เลย เพลงนั้นก็เลือนลางไป

จนมาวันนี้ได้ยินเพลงนี้อีก ความรู้สึกจั๊กจี้ก็กลับมากับเพลงนั้น

เลยเป็นข้อสังเกตุว่าสมองมันมักจะพ้องความรู้สึกและสัมผัส (หู ตา จมูก ลิ้น ผิว)ของเรารวมเข้าอยู่ ก่อนจะเก็บเป็นความทรงจำ เป็นรอยหยักบนก้อนเยลลี่สีเทาๆ  และไอ้สัมผัสนี้มันเหมือนเป็นสวิต คลิกปุ๊บไอ้ความรู้สึกเก่าๆ ที่ติดกับสัมผัสนั้นมันก็โผพลุ่งออกมา โอ้สมองเรามันช่างมหัศจรรย์!  เหมือนจะจำได้ว่าเคยอ่านบทความเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในหนังสือโลกจิตของแทนไทหรือเปล่านา?

หวังว่าเพื่อนคนนั้นจะสบายดีเน้อ

ของแถม after 25 years

View Google map

Day 1: Bristol - Wells - Glastonbury - Street - Bridgewater - Bishops Lydeard - Exford

(These post are the post-journey account of my Bristol to Land’s End trip in June 2009)

Day1: Cool and cloudy

I got up very early as I intended to leave by 0700.  I knew it was going to be a long day and leaving early would give me ample of time to learn my navigating skill on the way (yes, getting lost!).   Davide arrived to send me off just after my morning Buddhist prayer.  I kitted myself up and took all the luggage downstrair.  I felt like John Cabot, ready to take on the great journey to the west but only to find that my bike’s back tyre was completely - flatted.

Even John Cabot take 2nd attempt to get to North America, so I didn’t dwelle in disappointment for  too long.  I got on changing the inner tube.  (Thanks Davide who kindly photographed the heroic first step of my journey.)  The puncture must have caused by the last minute change over of the back tyre from the knobbly one to the slick one (better on road surface but easily puncture).  I must have nipped the inner tube somehow.

Having done the change - next disaster striked: the bike pump didn’t work!!!   But it was solved easily as I managed to borrow one from my neighbour.  Finally at 0800hr, I was ready to leave!  But I decided to get a new inner tube and a pump just in case another disaster strike.  I arrived at the shop, did the purchase and had a little rant about the eventful morning with the shop owner.   I ended the conversation with ”well, at least it can’t get worst from here”.  I really really wished I didn’t say that.

Get on route 3 near Templemeads train station and headed for Wells.  There were  just enough signs to help me navigate.  The route took me though rural roads and then the back streets.  I was building up some speed until I went downhill somewhere near Chew Magna and made a spectacular fall on a left turn.  My knee went down first then my left hand, I was flat on my face a few metres away from the bike.  There were some pebbles one the road which caused the slick tyres to lost their grip on the turn.  After I spent a few seconds observing the dirt, I got up and checked the damage – the bike was Okey but the pannier’s screw loosen.  My left knee was simmering with blood.  The cuts were not deep but long but there were deep scratch on my left hand.

Washed the wounds with some water and carried on cycling.  Passed Blagdon Lake, and finally arrived in Wells at 1257hr.  I rode around the city centre a few time to get the bearing of the city, and to find a cycle shop to get the damaged pannier fix.  Found a bike shop called Bike City.  Costed me £1 to fixed it.  Left my bike there and went over the road to get some lunch and went to Wells Cathedral to have it there.  Left Wells around 1330.

It was quite difficult to find the bike route from Wells to Glastonbury.   It started to rain very heavily.  I stopped under a big tree for sometime.   After 30min, the rain seems like it wasn’t going to stop for a long while.  So I decided to brave it out.  The wounds on my knee felt fresh with the cool rain wash.

After an hour in the rain, I started to felt stupid and wished that I wasn’t there.  I was on A39 toward Glastonbury and the road was getting narrow as I was getting closer to Glastonbury.  Large trucks were passing at regular interval with heavy gust of wind and water spray which caused my bike to swerve.  I felt unsafe and honestly – quite scare.  I decided to get off the bike and walk on the narrow footway slowly.  The rain kept pouring down and I was soaking through and through.  It can’t get worst than this can it? really..

Finally, I get through Glastonbury and headed to Street.  The rain cleared out and it was a plesent ride.   Stopped on the way to get change into fresh cloths and socks before hypothermia hit me.  The sun came out which help to warm me up as well.  Fantastic.

I built up some speed and get to Bridgewater in no time (relatively!) But after Bridgewater navigation become difficult again and I got lost quite a few times.  The sun was low on the horizon and I started to get panic – cycling in the dark in rural road should be avoid at all cost.   Finally, I arrive at Bishop Lydeard around 2100 and still wasn’t sure which way to go to get to Exford and there were no one on the street to ask for direction.

I knocked on one of the door I saw some light inside. A middle age man opened appeared with a bemused expression on his face.  I told him I needed help and where I want to get to – and he said “No way you will get there tonight – it’s another 3hr ride on the bike and it’s all up-hill from here.” Great. Just what I wanted to hear.   I decided to call the hostel owner, not sure what respond I want.  I can hear my ego saying to me – find another place to stay and carry on the journey tomorrow but my body and mind was already surrendered.   After a few phone calls (the reception was poor), Mike the hotel owner agreed to come and fetch me. Hurray!  I tried to find the best place to wait for him in the dark.  Somewhere obvious and somewhere away from the stupid farm dog that kept barking at me.  Its loud and sharp barking was pushing me to the limit.

I decided to settle down next to the direction sign just off the main road.  After 30minuts also, Mike arrived with his 4×4 and take me and my bike away to his hotel – Stockleigh Lodge.  I felt so strange in his 4×4.  Although the padded seat was SO soft and the roaring engine just kept on going  attacking the high hills  that would have finished me off one after the another effortlessly.  I felt my eco-warrior pride crushed, like a runaway boy who were on the way to see the big world but got lost and his parents found him and taken him back home.  I was disappointed that I won’t be able to say that I rode all the away from Bristol to Land’s End, but I was glad to be found and rescued.

After a glass of milk, two slices of bread and hot shower I was ready for bed.  Sod the planning – I’ll do it, and more thoroughly this time in the morning.  As I drifted off I kept reminding myself not to ever say that jinx phase ever again!

I used to be his big fan when I was teenie but on the day he died, it felt just like another ordinary day.

I remember trying to imitate his signature ‘moon walk’ with my brother. Tried until my feet turned red, still it didn’t look at all convincing.

I remember how much I loved all his vdo espcially ‘Thriller’.

The songs ‘Black and White’ and ‘Can you remember the time’ were my favorite. ‘We are the world’ was also one of the song I liked to sing most when I was in a boy choir.

Strange how over the years, countless negative publicity and news ‘worn’ down my craziness of him.  The least, they made me forgotten why I like him in the first place.

Until today. I saw the live recording of his gig with the Jackson 5 that I realised, we have just lost one of the most talented artist of the century.

No.

Actually, we have just lost a boy.   A boy who just love to sing and dance perhaps more so than anybody else on this planet, Michale Jackson.  

Thank you for the music.

Who’s Loving You – Jackson 5 1983